عمران صلاحی...
نامت را بر زبان می آورم
دريا بر من گسترده تر می شود
دريايی که ادامه ی گيسوان توست
کلام ات را سرمه ی چشم می کنم
آفتاب و ماه و ستارگان را
در آب ها می بينم
مي خوانم ات .
موجی بلند به ساحل می دود و دست می گشايد
صدفی پلک می زند
و تو در گيسوانت می تابی .
